Gończy polski, rzetelny opis rasy.

Gończy polski, rzetelny opis rasy.

Gończy polski to nasza narodowa rasa psów myśliwskich o bogatej historii. Chętnie wybierane są ciągle przez myśliwych polujących na dziki czy jelenie, ale również jako pies oddane psy rodzinne. Zobacz czy gończe lubią dzieci, czy potrzebują dużo aktywności i jaki mają charakter. Poniżej przedstawiamy szczegółowy opis tej wyjątkowej rasy.

Jak wygląda gończy polski?

Gończy polski to pies średniej, często mylony z posokowcem bawarskim, do którego jest dość podobny. Dorosłe samce osiągają wysokość w kłębie od 55 do 59 cm, a suki od 50 do 55 cm. Dorosły gończy waży od 20 do 32 kg, suki są lżejsze.

Pies tej rasy ma krótką, gładką sierść, która dobrze przylega do ciała. Umaszczenie gończego polskiego jest zróżnicowane i obejmuje kolory takie jak czarny podpalany, czekoladowy, rudobrązowy oraz różne odcienie czerwieni. Charakterystyczne są również jaśniejsze znaczenia na piersi, brzuchu i łapach.

Ile kosztuje pies rasy gończy polski?

Gończy polski z rodowodem ZKwP kosztuje już od 2500 do 5000 zł. Przeczytaj nasz poradnik jak kupić psa rasowego i nie dać oszukać się pseudohodowcy.

 

Jaki charakter ma gończy polski?

Gończy polski to pies o zrównoważonym i przyjaznym charakterze. Jest oddany swojej rodzinie, lojalny i bardzo przywiązany do opiekunów. Wykazuje dużą cierpliwość i łagodność wobec dzieci, co czyni go idealnym towarzyszem dla rodzin.

Pomimo swojej łagodności, gończy jest również psem energicznym i należy do ras pracujących, o czym nie wolno zapominać. Uwielbia aktywność fizyczną i długie spacery, podczas których może wykorzystywać swoje naturalne instynkty myśliwskie. Zamknięty sam sobie na podwórku, bez spacerów, możliwości eksploracji i szkolenia sam znajdzie sobie zajęcie. Będzie kopał doły i niszczył przedmioty, dlatego mając psa rasy myśliwskiej, musimy zapewnić mu raz dziennie długi spacer, najlepiej do lasu.

Historia rasy gończy polski

Historia gończego polskiego sięga czasów średniowiecza, kiedy to w Polsce rozwijały się tradycje łowieckie. Psy podobne do współczesnych przedstawicieli rasy były hodowane przez szlachtę i używane głównie do polowań na zwierzynę, taką jak dziki, jelenie czy zające.

W XIX wieku rasa ta przeżywała okres dużego zainteresowania, jednakże w XX wieku jej popularność zaczęła maleć. Dzięki staraniom polskich kynologów, takich jak Józef Pawłusiewicz, udało się zachować rasę i doprowadzić do jej oficjalnego uznania przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) w 2006 roku.

Żywienie i pielęgnacja psa myśliwskiego

Żywienie psów mysliwskich wymaga odpowiedniego zbilansowania diety, aby zapewnić mu wszystkie niezbędne składniki odżywcze. Pies rasy myśliwskiej ze względu na swoją aktywność fizyczną, potrzebuje diety bogatej w białko i tłuszcze, które dostarczą mu energii do codziennych aktywności. Najlepiej żywić psy myśliwskie karmą suchą dla psa z dużą zawartością mięsa. Świetnie sprawdzi się jako podstawa diety lub dodatek do karmy suchej, karma mokra dla psa z mięsem mięśniowym, odpowiednio zbilansowana. W przypadku alergii pokarmowych trzeba stosować dietę eliminacyjną na mono białkowej karmie mokrej.

Owczarki belgijskie, 4 odmiany rasy, czym się róznią?

Owczarki belgijskie, 4 odmiany rasy, czym się róznią?

Owczarki belgijskie występują w czterech odmianach i każda z nich różni się przede wszystkim wyglądem sierści, ale też w sporym stopniu charakterem. To psy do zadań specjalnych, sportów kynologicznych, które jako psy jedynie rodzinne mogą się nie sprawdzić. Zobacz, jakie są odmiany owczarków belgijskich, czym się różnią i jaki mają charakter.

 

Owczarki belgijskie malinois, psy policyjny

Owczarki belgijskie malinois to odmiana rasy szczególnie ceniona jako doskonałe psy policyjne na całym świecie.

Osiągają wzrost od 58 do 62 cm w kłębie u samców i od 56 do 60 cm u samic, a ich waga wynosi od 25 do 30 kg. Malinois mają krótką, twardą sierść o barwie od płowej po brązową, z czarną maską na pysku.

Historia malinois sięga końca XIX wieku, kiedy to w okolicach miasta Malines hodowano psy pasterskie do pracy na farmach. Malinois zyskały na popularności dzięki swojej wszechstronności i inteligencji.

Charakter owczarka belgijskiego malinois może być wybuchowy i bardziej niż na psa rodzinnego, nadaje się do sportów obronnych i pracy w policji. Cechuje je wysoka energia, inteligencja i chęć do pracy. Te psy potrzebują dużo ruchu i stymulacji umysłowej, a jedynie, gdy mają to zapewnione, mogą być również psami rodzinnymi.

Owczarki belgijskie laekenois, mało znana odmiana

Laekenois to najrzadsza z odmian owczarków belgijskich wyróżniająca się ją szorstką, krótszą sierścią o barwie płowej lub szaro-brązowej.

Samce osiągają wzrost od 60 do 66 cm, a samice od 56 do 62 cm. Waga laekenois wynosi od 25 do 30 kg.

Laekenois wywodzi się z okolic zamku Laeken, gdzie hodowano je do pilnowania owiec i stróżowania. W odróżnieniu od innych odmian, laekenois  nie zdobyły tak dużej popularności poza granicami Belgii.

Charakter laekenois charakteryzuje się odwagą, czujnością i przywiązaniem do właściciela. Te psy są nieco bardziej niezależne niż inne odmiany owczarków belgijskich. Również potrzebują regularnej aktywności fizycznej i zadań do wykonania, wtedy sprawdzą się również jako psy rodzinne.

Owczarek belgijski tervueren, czy to długowłosy malinois?

Tervueren to długowłosa i elegancka odmiana owczarka belgijskiego o barwie płowej, rudej lub szarej z czarnym nalotem.

Psy te osiągają wzrost od 60 do 66 cm u samców i od 56 do 62 cm u samic, a ich waga wynosi od 25 do 30 kg.

Tervuereny pochodzą z miejscowości Tervuren, gdzie hodowano je do różnych zadań pasterskich. W XX wieku rasa ta zyskała na popularności jako psy użytkowe i towarzyszące, zarówno w Europie, jak i w Ameryce Północnej.

Charakter tervuerenów przynajmniej w linii wystawowej jest nieco inny niż np. malinois. Gorzej sprawdzają się w np. obronie sportowej, potrafią być również lękliwe. Mniejsze popędy połączone z dużą wrażliwością sprawiają, że nie są aż tak chętnie wybierane do sportów, chociaż na pewno sprawdzą się w nich na amatorskim poziomie. W rasie często pojawia się również epilepsja. Co ciekawe, w miotach użytkowych malinois mogą urodzić się psy długowłose, które wtedy uznawane są za odmianę tervueren. Pies z takich linii ma wszystkie cechy użytkowego malinois.

Groenendael, czarne owczarki belgijskie

Groenendael to odmiana owczarka belgijskiego charakteryzująca się jednym umaszczeniem- czarnym.

Te psy osiągają wzrost od 60 do 66 cm u samców i od 56 do 62 cm u samic, a ich waga wynosi od 25 do 30 kg.

Groenendael wywodzi się z miejscowości o tej samej nazwie, gdzie w końcu XIX wieku hodowca Nicolas Rose rozpoczął hodowlę tej odmiany. Początkowo psy te wykorzystywano do pasterstwa i stróżowania, a później także w służbach mundurowych.

Charakter groenendaeli jest podobny do odmiany tervueren. Psy z linii wystawowych są czesto delikatne psychicznie, reaktywne, potrafią być lękliwe, a w liniach przewija się epilepsja. Nie są raczej wybierane do sportów obronnych, ale dobrze sprawdzają się w agility czy frisbee, czy tańcu z psem. Potrzebują dużo aktywności fizycznej i stymulacji umysłowej.

Zwierzęta egzotyczne w domu, przepisy. Czy moge mieć w domu lwa?

Zwierzęta egzotyczne w domu, przepisy. Czy moge mieć w domu lwa?

Dzikie zwierzęta takie jak koty drapieżne np. lwy czy serwale coraz częściej pokazywane są w social mediach jak koty domowe trzymane na smyczy, a nawet chodzące po domu. Milionerzy, arabscy szejkowie, bogaci influencerzy czy treserzy dzikich zwierząt budują sobie nimi zasięgi i sławę na Instagramie. Dlatego też wielu osobom wydaje się to ciekawą perspektywą, którą zaskoczyć mogą, chociażby sąsiadów i znajomych. Czy mogę trzymać w domu lwa, serwala i inne dzikie zwierząt egzotyczne? Czy legalne jest ich hodowanie, a jeśli tak to jakich konkretnie gatunków? Zobacz, jakie obowiązują w Polsce przepisy.

 

Posiadanie dzikich kotów w Polsce, przepisy

Pisaliśmy już o przepisach prawnych dotyczących trzymania ras uznanych za niebezpieczne. Jednak posiadanie dzikiego kota to zupełnie inna sprawa. Trudniejsza nie tylko prawnie, ale wiąże się też z zapewnienia zwierzęciu odpowiednich warunków bytowych. W Polsce przepisy dotyczące posiadania dzikich kotów regulują ustawy i rozporządzenia o ochronie przyrody oraz o ochronie zwierząt. W szczególności, ustawa o ochronie przyrody (Dz.U. 2004 Nr 92 poz. 880) oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 roku (Dz.U. 2004 Nr 220 poz. 2237) precyzują zasady posiadania i hodowli dzikich zwierząt.

Przed zakupem dzikiego kota, należy uzyskać odpowiednie zezwolenie od Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (GDOŚ). Wniosek o wydanie zezwolenia musi zawierać szczegółowe informacje na temat warunków, w jakich będzie przebywało zwierzę, oraz dowód posiadania odpowiednich warunków i umiejętności do opieki nad takim zwierzęciem. Brak zezwolenia grozi wysokimi karami finansowymi oraz konfiskatą zwierzęcia.

Jakie dzikie koty egzotyczne można mieć w domu?

Nie wszystkie dzikie koty można trzymać w domu. Polskie prawo rozróżnia gatunki, które mogą być hodowane przez osoby prywatne, oraz te, które mogą przebywać jedynie w specjalistycznych ośrodkach, takich jak zoo czy schroniska dla dzikich zwierząt.

W domu można trzymać mniejsze gatunki dzikich kotów, takie jak serwale, karakale, czy rysie. W przypadku większych kotów, takich jak lwy, tygrysy czy lamparty, prawo jest bardziej restrykcyjne i zazwyczaj nie zezwala na ich posiadanie przez osoby prywatne. Wymogi dotyczące trzymania dużych drapieżników są bardzo surowe ze względu na ich potencjalne zagrożenie dla ludzi i innych zwierząt.

Zwierzęta egzotyczne, hodowla w Polsce, przepisy.

W Polsce hodowlę egzotycznych zwierząt reguluje kilka aktów prawnych, w tym:

  • Ustawa o ochronie przyrody (Dz.U. 2004 Nr 92 poz. 880)
  • Ustawa o ochronie zwierząt (Dz.U. 1997 Nr 111 poz. 724)
  • Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 roku (Dz.U. 2004 Nr 220 poz. 2237)

Przed zakupem egzotycznego zwierzęcia, należy uzyskać odpowiednie zezwolenia od Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (GDOŚ). Wniosek o wydanie zezwolenia musi zawierać informacje na temat warunków hodowli oraz dowody posiadania odpowiednich umiejętności do opieki nad zwierzęciem.

Zwierzęta egzotyczne, które można hodować w Polsce

W Polsce można hodować niektóre mniejsze gatunki dzikich kotów. Do najpopularniejszych należą:

  • Serwal (Leptailurus serval): Mały dziki kot afrykański, wymagający dużej przestrzeni i specjalistycznej diety.
  • Karakal (Caracal caracal): Kot z rodziny kotowatych, znany ze swoich imponujących skoków i pięknego wyglądu.
  • Ryś (Lynx lynx): Rodzimy gatunek dzikiego kota, który można hodować pod warunkiem spełnienia surowych wymagań dotyczących przestrzeni i opieki.

Oprócz dzikich kotów, w Polsce można hodować również inne egzotyczne zwierzęta, takie jak:

  • Ptaki egzotyczne: Papugi, tukany, ptaki drapieżne.
  • Gady: Węże, jaszczurki, żółwie.
  • Ssaki: Małpy, nietoperze, gryzonie egzotyczne.

 

 

Szpic miniaturowy pomeranian, rzetelny opis rasy.

Szpic miniaturowy pomeranian, rzetelny opis rasy.

Szpic miniaturowy pomeranian to mały, puchaty niczym chmurka psiak, który tylko wygląda jak maskotka. Drzemie w nim charakter prawdziwego szpica, czyli psa w typie pierwotnym. Wiele osób biorą szpica miniaturowego na psiaka tzw., na kolankowego i do dzieci zdziwiła się, że szpic miniaturowy zaczyna mieć duże problemy behawioralne, łącznie z agresją. Zobacz, jaki charakter naprawdę mają szpice miniaturowe, jak je pielęgnować. Na co najczęściej chorują i czym żywić szpice miniaturowe, szczególnie gdy mają alergię.

 

Szpic miniaturowy pomeranian, wygląd i pielęgnacja

Szpic miniaturowy pomeranian to mały, ważący około 2-4 kg psiak, o niezwykle gęstej puchatej i sterczącej, delikatnej w dotyku sierści i dużej ilości podszerstka.

Szpice miniaturowe występują w umaszczeniach:

Pielęgnacja pomeraniana jest dość kłopotliwa ze względu na gęstość jego sierści, najlepiej co miesiąc oddawać psiaka pod opiekę profesjonalnego psiego fryzjera, czyli groomera, aby umył i wyczesał porządnie psa. Szpice miniaturowe mają tendencję do kołtunienia się sierści i filcowania, szczególnie przy skórze, dlatego też trzeba samemu codziennie przeczesywać psiaka szczotką. Niestety wiele pomeranianów nigdy nie jest przyzwyczajanych do czesania i opiekunowie robią to na siłę. Może spowodować to w psie agresję obronną. Dlatego warto szpica miniaturowego przyzwyczajać do czesania od szczeniaka z użyciem smakołyków i pozytywnych wzmocnień przeprowadzając tzw. trening kooperacyjny.

Czym karmić szpica miniaturowego

Szpic miniaturowy pomeranian może cierpieć na alergie pokarmowe, a jego biała lub kremowa sierść może łapać zaczerwienienia, szczególnie pod oczami. Dlatego karmienie szpica minitaurowego musi być na najwyższym poziomie. Najbardziej smakować szpicowi miniaturowemu będzie karma mokra, która ma dużą zawartość mięsa mięśniowego. Pamiętajmy, że duża ilość podrobów lub nieznanego pochodzenia składników w karmie będzie rozluźniała kał psa. Dlatego wybierajmy dla szpica miniaturowego karmy mokre oparte na mięsie mięśniowym i małej ilości podrobów takie jak karma Psiastki Green Line z trawą jęczmienną.

Szpice miniaturowe mogą być wybredne przy jedzeniu, dlatego też potrzebują karmy mokrej wybitnie smacznej, najlepiej bez kurczaka i potencjalnie alergizujących mięs. Warto podawać pomeranianowi im karmę mokrą z koniną, jeleniem, koziną, jagnięciną, cielęciną czy bażantem, na jego królewskie podniebienie. Jako że pomeraniany ważą zaledwie około 4 kg to żywienie najlepszą karmą mokrą, nie będzie tak drogie, jak w przypadku większych psów i stać na nie każdego opiekuna.

Chcąc karmić szpica miniaturowego karmą suchą, wybierajmy takie o dużej zawartości mięsa i o małych granulkach. Pomeraniany mają małe pyszczki i ciężko będzie im pogryźć duże granulki.

Na co najczęściej chorują szpice miniaturowe

Pomeraniany są rasa dość zdrową, jednak jak każda rasa miniaturowa często cierpią na problemy z rzepkami kolanowymi. Dlatego warto utrzymywać je w jak najlepszej formie fizycznej. Rasa ta również miewa zapadnięcie tchawicy, dlatego najlepiej prowadzić szpice miniaturowe na szelkach nie w obroży. Dodatkowo zdarza się w rasie niedoczynność tarczycy czy choroby serca, niestety często wywołane przez nadwagę i brak ruchu.

Szpic miniaturowy pomeranian, charakter rasy

Szpic miniaturowy pomeranian to mały pies w typie pierwotnym w małym ciele. Ich wygląd niestety przypomina pluszową, puchatą maskotkę, ale charakter mają typowo psi. Pomeraniany są niezależne, kochają ruch i długie spacer, przebywanie na łonie natury, a nawet polowanie.

Pomeraniany, jak każde mały psy mogą być lękliwe, obawiać się intensywnych bodźców z otoczenia np. szybkiego ruchu samochodów, obcych ludzi. Mogą czuć się zagrożone przez większe psy i aby zapobiegać takim lękom, najlepiej nie wkładać szpica miniaturowego w grupę większych psów np. na zamkniętym wybiegu. Czy szpica trzeba zatem izolować od psów? Absolutnie nie. Wybierajmy jednak dla pomeraniana psich kompanów do spacerów, którzy są zrównoważeni, spokojni, niezaczepni, a do zabaw psy zbliżone wzrostem i wagą.

Czy szpica miniaturowego da się nauczyć sztuczek lub wyszkolić?

Oczywiście, że tak! Najlepiej zacząć już od szczeniaka. Psiaki te lubią przebywać blisko swojego człowieka, więc wystarczy wyrobić w nich odpowiednią motywację na pokarm lub zabawę, a szkolenie szpica stoi przed nami otworem. Wzmocni ono również więź między psem a opiekunem. Szpic miniaturowy może chodzić na zajęcia z agility, dog dancing czy obedience.

Czy szpice miniaturowe nadają się dla dzieci?

Niekoniecznie… Szpic miniaturowy pomeranian wygląda jak maskotka i tak niestety jest traktowany, szczególnie przez młodsze dzieci. Ciągłe przytulanie, branie na ręce, głaskanie będzie dla psiego indywidualisty nieprzyjemne. Niestety często szpice miniaturowe, których sygnały stresu są ignorowane, pokazują obronę zasobów. Pies warczy przy misce, broni zabawek, czasem nie daje nawet podejść do ulubionego opiekuna. Wszystko jest wynikiem narażenia na długotrwały stres i próbą poradzenia sobie z nim, a postępowanie wymaga konsultacji z behawiorystą.

Dlatego szpic miniaturowy będzie lepszym towarzyszem dla starszych dzieci, ale dzieci, których opiekunowie znają doskonale mowę ciała i komunikację psów i nauczą swoje pociechy odpowiedniego traktowania pomeraniana. Są duże lepsze rasy psów do domu z dziećmi niż miniaturki.

Czy szpic miniaturowy to dobry pies dla osoby starszej?

Pomeranian może być dobrym psim towarzyszem osoby starszej, ze względu na swój wzrost i małą siłę fizyczną. Wymaga on jednak minimum podstawowego szkolenia i dłuższych spacerów, inaczej cierpieć będzie na nadwagę a w efekcie na choroby serca.

 

Historia rasy szpic miniaturowy

Psy w typie szpiców, które przypominają mocno dzisiejsze szpice to najstarsze pierwowzory dzisiejszych psów, a ich pochodzenie datuje się nawet na epokę kamienia. Pomeranian oznacza psa z pomorza, bowiem rasa może pochodzić ze Skandynawii i przywędrowała na południowo-zachodnie wybrzeże Bałtyku wraz z woźnicami.

Psy służbowe K9 i policyjne, jak pracują i czym się zajmują?

Psy służbowe K9 i policyjne, jak pracują i czym się zajmują?

Psy służbowe mają bardzo trudne zadania do wykonania, a ich trening jest długi i wymaga dużego doświadczenia w szkoleniu psów. Psy w służbach to nie tylko psy policyjne, ale też ratownicze czy pracujące w straży pożarnej. Zobacz, w jaki sposób pracują psy w służbach, jakie zadania mają do wykonania i jak przebiega ich trening.

Psy służbowe K9 w policji, czym się zajmują

Mają do wykonania wiele specjalistycznych zadań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzi. Mogą poszukiwać osób żywych, jak i umarłych, a także wspomagać patrole policji w utrzymaniu porządku czy brać udział w pościgach. Psy policyjne szukają również narkotyków czy materiałów wybuchowych.

Dlaczego na psa mówi się K9?

K9, oznacza to samo co canine (czyli; pies) to skrót dla psów służbowych pracujących w policji. Obydwa słowa czyta się tak samo i od wyrazu canine stworzono skrót z liter K9.

Jakie rasy psów wybiera się do pracy w policji?

Rasy wybierane do pracy w policji to zwykle owczarek belgijski malinois, owczarek niemiecki (lub mieszanki tych ras), ale także bloodhound, labrador retriever, angielski cocker spaniel, doberman, rotweiller. Wszystko zależy od specyfikacji pracy psa, jak i tradycji w danym kraju.

Psy tropiące w policji

Psy tropiące w policji mają za zadanie szukanie osób zaginionych, ale także przestępców ściganych przez policję czy zbiegów. Pies uczony jest podążania za śladem człowieka, gdy dostaje do nawęszenia jego zapach. Podobną dziedziną pracy z psami jest mantrailing, który trenować mogą również psy domowe. W przeciwieństwie do psów ratowniczych psy policyjne szukają konkretnej osoby, idąc raczej dolnym wiatrem, ratownicze zaś szukają po prostu zaginionych osób np. na gruzowiskach. Tu sprawdzają się owczarki niemieckie, belgijskie, bloodhoundy ale też labradory, spaniele czy wyżły.

Psy służbowe szukające zwłok

Psy służbowe szukające zwłok, trenowane są do wyszukiwania zapachu jedynie ludzkich zwłok, nie do szukania ludzi żywych. Szkoli się je przy użyciu substancji o odpowiednim zapachu, które pies musi nawęszyć, co warunkuje się mu pozytywnymi wzmocnieniami np. jedzeniem czy zabawą. Psy takie muszą pracować w trudnym terenie np. w lesie, ale też na wodzie, a przede wszystkim wyszukiwać zapachu głęboko pod ziemią. Tu sprawdzają się owczarki niemieckie, belgijskie ale też labradory, spaniele czy wyżły.

Wykrywanie narkotyków i materiałów wybuchowych przez psy służbowe

To najbardziej znana dziedzina pracy psów służbowych, której odpowiednikiem dla psów domowych jest nosework. Psy wykrywające narkotyki, materiały wybuchowe, a nawet papierosy czy alkohol są używane nie tylko w policji, ale też przez straż graniczną na lotniska czy na granicy gdzie dochodzić może do przemytu. Ich zadaniem jest przeszukiwanie budynków, pojazdów, bagaży i osób w celu wykrycia narkotyków, materiałów wybuchowych i broni. Psy takie nie podążaj za śladem człowieka, a uwarunkowane są na wykrycie konkretnego zapachu i oznaczenie po znalezieniu go np. poprzez siad. Tu sprawdzają się owczarki niemieckie, belgijskie, ale też labradory, golden retrievery spaniele czy wyżły.

Psy służbowe patrolowe w policji

Do zadań psów patrolowych w policji należy:

      • Wsparcie patroli policyjnych w terenie, w tym w parkach, dzielnicach mieszkaniowych i obszarach miejskich.
      • Zatrzymywanie i unieszkodliwianie podejrzanych.
      • Ochrona funkcjonariuszy policji.

Są to psy wszechstronne i często dodatkowo szkolone do podążania śladem ludzi. Przydaje się to nie tylko w poszukiwaniu zaginionych osób, ale też np. w pościgach za sprawcami zbrodni. Pies poza pracą węchową ma za zadanie zaatakować, więc szkoli się go też w kierunku obrony. Tu sprawdzają się rasy takie jak owczarki niemieckie czy belgijskie.

Czy psy policyjne mają stopnie?

Tak, psy w Wojsku Polskim mogą mieć stopnie:

  • szeregowy;
  • starszy szeregowy;
  • kapral;
  • starszy kapral;
  • plutonowy;
  • sierżant.

Mianowanie na dany stopień odbywa się po przejściu kursu podstawowego zakończonego egzaminem końcowym (po uzyskaniu odpowiedniego atestu w Wojskowym Ośrodku Farmacji i Techniki Medycznej w Celestynowie).

Psy służbowe w ratownictwie i straży pożarnej

Psy służbowe to nie tylko K9 i policja, ale też czworonogi pracujące dla straży pożarnej czy grup ratowniczych jak TOPR, czy GOPR. Mają one za zadanie przede wszystkim poszukiwania ludzi i szkoli się je w dziedzinie SAR, czyli search and rescue. Psy służbowe mogą pracować również dla Straży Pożarnej np. przy wykrywaniu substancji chemicznych, mogących wskazywać na podpalenie. Daje to wielką pomoc w dochodzeniach dotyczących przyczyn pożarów. Tu sprawdzają się owczarki niemieckie, belgijskie, labradory, spaniele, wyżły, owczarki australijskie, a nawet border collie.

Psy ratownicze gruzowiskowe i lawinowe, SAR

Psy ratownicze tzw. gruzowiskowo- lawinowe mają za zadanie:

    • Wyszukiwanie osób uwięzionych pod gruzami po katastrofach budowlanych, trzęsieniach ziemi czy wybuchach.
    • Odnajdywanie i ratowanie osób zasypanych przez lawiny śnieżne.
    • Wyszukiwanie zaginionych osób w terenach leśnych, górskich, miejskich i innych.
    • Współpraca z zespołami ratowniczymi podczas misji poszukiwawczych.

Charakteryzuje je praca w trudnych warunkach, takich jak ograniczona widoczność i zniszczone struktury. Dodatkowo muszą podjąć szybkie działania w np. ekstremalnych warunkach górskich.

Psy w ratownictwie wodnym

Psy w ratownictwie wodnym to często labradory czy nowofundlandy. Mają za zadanie ratowanie osób tonących w wodach otwartych, takich jak jeziora, rzeki, morza.

 

 

Największe rasy kotów domowych na świecie. Koty dużych ras.

Największe rasy kotów domowych na świecie. Koty dużych ras.

Największe rasy kotów budzą zainteresowanie równie mocne co najmniejsze rasy kotów na świecie. Niektóre koty domowe potrafią osiągać aż 10 kg wagi i być wielkości średniego psa. Podobają Ci się wielkie koty i szukasz dużej rasy dla siebie? Zobacz nasze zestawienie kotów dużych ras.

Największe rasy kotów, zestawienie

Zobacz, jakie są największe rasy kotów na świecie, jak wyglądają i jaki mają charakter:

Maine coon, największa rasa kota na świecie

Maine coon to największa rasa kotów na świecie. Mogą osiągać długość nawet do 120 cm, mierząc od nosa do końca ogona. Dorosłe maine coony ważą średnio od 6 do 9 kg, jednak niektóre osobniki przekraczają nawet 11 kg. Maine coon ma gęste, półdługie futro, które doskonale chroni przed zimnem. Koty tej rasy pochodzą z północno-wschodnich Stanów Zjednoczonych, a ich historia sięga XIX wieku. Mówi się, że ich przodkowie przybyli na statkach wikingów, chociaż bardziej prawdopodobne jest, że pochodzą od kotów europejskich przywiezionych przez kolonistów. Maine coony charakteryzują się łagodnym i przyjacielskim temperamentem, są inteligentne i łatwe do szkolenia. Uwielbiają towarzystwo ludzi i są znane ze swojej lojalności wobec właścicieli.

maine coon

Ragdoll, największe rasy kotów

Dorosłe ragdolle osiągają wagę od 5 do 9 kg, a długość ciała wraz z ogonem może wynosić nawet 90 cm. Ragdolle mają długie, miękkie futro, które wymaga regularnego szczotkowania. Tę rasę stworzyła w latach 60. XX wieku amerykańska hodowczyni Ann Baker. Ragdolle cechują się spokojnym i zrównoważonym charakterem. Nazwa rasy pochodzi od ich skłonności do całkowitego rozluźnienia się, kiedy są brane na ręce. Te koty są łagodne, ciche i bardzo przywiązane do swoich opiekunów. Doskonale nadają się do życia w domu, gdzie uwielbiają ciszę i spokój.

ragdoll

Kot norweski leśny

Dorosłe koty norweskie mogą ważyć od 5 do 9 kg, a długość ich ciała wynosi około 100 cm, są zatem naprawdę ogromne jak na koty domowe. Mają gęste, wodoodporne futro, które chroni je przed surowym skandynawskim klimatem. Historia tej rasy sięga czasów wikingów, którzy prawdopodobnie wykorzystywali je do polowania na myszy na swoich statkach. Norweskie koty leśne są niezależne, ale jednocześnie bardzo towarzyskie. Lubią spędzać czas na świeżym powietrzu i są doskonałymi wspinaczami. Mają zrównoważony charakter, a opiekunowie kochają w nic h inteligencję i czułość.

norweski leśny

Kot savannah

Dorosłe koty savannah mogą ważyć od 5 do 11 kg, a ich długość dochodzi do 110 cm. Można określić je największymi kotami na świecie. Rasa ta powstała w wyniku skrzyżowania kota domowego z afrykańskim serwalem. Mają smukłe, muskularne ciała i krótkie, cętkowane futro, które przypomina sierść ich dzikiego przodka. Historia savannah jest stosunkowo krótka, ponieważ pierwsze krzyżówki miały miejsce w latach 80. XX wieku. Koty tej rasy są bardzo aktywne i ciekawskie, często wykazują cechy dzikich kotów, takie jak skoki na dużą wysokość czy silny instynkt łowiecki. Są inteligentne, szybko się uczą i potrzebują dużo stymulacji umysłowej oraz fizycznej.

kot savannah

Kot bengalski

Bengalski kot domowy przypomina dzikiego kota nie tylko umaszczeniem, ale i wielkością, bo nalezy do jednych z największych kotów domowych. Dorosłe koty bengalskie ważą od 4 do 7 kg, a ich długość może wynosić do 90 cm. Rasa ta wyróżnia się wyjątkowym, dzikim wyglądem. Mają krótkie, gęste futro pokryte charakterystycznymi cętkami lub rozetami. Historia bengalskich kotów sięga lat 60. XX wieku, kiedy to Jean Mill, amerykańska hodowczyni, zaczęła krzyżować koty domowe z azjatyckim kotem lamparcim. Bengalskie koty są energiczne, inteligentne i uwielbiają aktywność fizyczną. Ich temperament jest zbliżony do dzikich przodków, ale są również bardzo towarzyskie i przywiązane do swoich opiekunów.

kot bengalski

Kot chartreux, czyli kot kartuski

Chartreux, znany również jako kot kartuski to jeden. znajwiększych kotów domowych na świecie. Dorosłe osobniki ważą od 4 do 7 kg, a ich długość może osiągać do 80 cm. Majągęste, niebieskoszare futro i miedziane lub pomarańczowe oczy. Historia kotów chartreux jest owiana tajemnicą, ale istnieją przypuszczenia, że do Francji sprowadzili je kartuscy zakonnicy już w średniowieczu. Chartreux charakteryzują się spokojnym i łagodnym temperamentem. Są inteligentne i lojalne wobec swoich opiekunów. Dobrze znoszą życie w domu, ale także potrafią adaptować się do różnych warunków.

kot kartuski

Kot syberyjski

Dorosłe koty syberyjskie ważą od 4 do 9 kg, a ich długość może wynosić do 100 cm. Mają gęste, półdługie futro, które chroni je doskonale przed zimnem. Syberyjskie koty pochodzą z Rosji, a ich historia sięga co najmniej tysiąca lat. Uważa się, że koty te były obecne na dworach rosyjskich carów. Koty syberyjskie są bardzo towarzyskie, energiczne i inteligentne. Mają zrównoważony charakter, a właściciele cenią je za przywiązanie i lojalność. Syberyjskie koty są również popularne wśród alergików.

kot syberyjski

Kot brytyjski krótkowłosy, czyli british shorthair

Dorosłe kotybrytyjskie krótkowłose ważą od 4 do 8 kg, a ich długość wynosi do 85 cm. British shorthair ma krótkie, gęste futro i charakterystyczne okrągłe policzki oraz duże, okrągłe oczy. Historia tej rasy sięga czasów rzymskich, kiedy żółnierze rzymskiej armii sprowadzili koty tej rasy do Wielkiej Brytanii. Koty brytyjskie krótkowłose są spokojne, zrównoważone i bardzo przywiązane do swoich opiekunów, kochają wygodę i spokojne otoczenie. Ich łagodny temperament sprawia, że są idealnymi towarzyszami dla rodzin z dziećmi.

brytyjski krótkowłosy

Największe rasy kotów, żywienie

Największe rasy kotów takie jak maine coon, ragdoll, norweski kot leśny, savannah, bengalski, chartreux, syberyjski i british shorthair, wymagają zrównoważonej diety bogatej w białko i tłuszcze. Zaleca się podawanie wysokiej jakości karmy mokrej dla kotów z dużą zawartością mięsa mięśniowego i suchej wysokomięsnej dla kotów, bogatej w niezbędne aminokwasy, witaminy i minerały. Regularne posiłki powinny być dostosowane do wieku, wagi i aktywności kota. Unikaj nadmiaru węglowodanów i dbaj o stały dostęp do świeżej wody.